26 Aralık 2010 Pazar

hippopotomonstrosesquippedaliophobia pt.3

kurtar beni anne!

vücudumdan daha sıcak olan bir yaz günü daha...
yataktayım. gözlerim hala kapalı. tam bir uyku durumu yaşanamamış bir gecenin sonundaki aydınlıkta, evde dolanan silüetler görüyorum. hepsi akşamdan kalmış. hepsi yorgun. sinirlerini tükürükleriyle sıçratıyorlar birbirlerine. havada asılı bir tema hakim eve. tedirginlik, merak, bir tutam da korku... suçlu kim? bilmiyorum da, ben değilim...

boğuk sesler dolanıyor kafamda.

"kurtar beni! yükselen ses tonun güzelleştirmiyor bu günü. sadece kulaklarımı tırmalıyor. biraz da güldürüyor."
"onların kuklası olma! duvarlardan sarkan elleri sen göremiyorsun ama ben iplerini tuttuklarını görebiliyorum. uzak dur duvarlardan. seni boğmalarına izin verme."

yeni bir gün. yataktan kalkıyor ve titreyen ellerimle birine dokunmaya çalışıyorum ama o geri çekiliyor. geceden kalkma bir renkteki çayını içiyor. ben işte o an sendeliyorum. nefes alamıyorum. havayı ciğerlerime sokmaya çalıştıkça, sanki dumanla dolduruyorum bedenimi. boğazım yanıyor, gözlerim yaşarıyor, vazgeçiyorum.

yeni bir güne başlamaktan vazgeçiyor ve yatağıma geri dönüp sımsıkı kapatıyorum gözlerimi.

hayalimde, başımı okşayan annem...

çığlık atıyorum içimden "kurtar beni!..."

(2009)

hippopotomonstrosesquippedaliophobia pt.2

buhar olup gitmesi

“hala hissedebilmek güzel” diyebileceğimi tahmin etmezdim hiç. evet, hissetmek güzel belki de, insanın kendini hala canlı olduğunu bilmesini sağlıyor, ama ya hissettiğin tat acı ve heyecan karışımıysa? biraz güvensizlik, biraz elde edemeyeceğini bilmenin yenilgisi ama zamanında da1 gün hatta belki de 1 dakikalık bile olsa karşı taraftan gelen içimi aydınlatan sinyallerin anımsanması bu salak duyguyu bana hissettiren.

lanet olası sindirim sistemim yine çalışmaya başladı, çünkü neredeyse tam 1 yıl öncesini yüzüme savurdu geçen gün yine biri. birlikte yürüdüğümüz yollardan aşağıya inerken, sanki o günlermişçesine bir esinti vardı havada. midemi daha çok içe dönük yapmayı sağladı bir de utanmadan. hatta çarpıntılardan bir türlü ayrı düşünemediğim kalbime de umut tıktı ayak üstü. minicik iki cümle bile zayıf karakterimi nasıl yerle bir etti bir anda. beynim kendine çeki düzen vermeye çalışırken, vücuduma hakim olmayı bırakıverdi bir an ve ellerim titredi. ayaklarım yan basmaya başladı. neyse ki çok ama çok kısa, 10 metre, sürdü bu an da, gitmek istediğim yere doğru yol alırken kendimi tokatlamaya ve içsel karmaşalarımı netleştirip düşünmek için fırsatım oldu. evet itiraf etmek gerekirse o an karşıma biri çıksa, adını düşünemeyecek durumdaydım sanırım.
işte bu yüzden sevmiyorum kendimi. bir erkek gördüğümde mantığını anında terk edip havadaki su buharına karışan beynimi de sevmiyorum. of hayat ne zor.

(2008)

hippopotomonstrosesquippedaliophobia pt.1

difüzyon

günlerdir odamın camları açık. araba gürültüleriyle yaşamaya öyle alışmışım ki camları kapatınca günler öncesinden beynime dolan sesler yüzünden sessiz kalamıyorum. yoldan geçen teyzenin kulak tırmalayan sesi birden günümü mahvedebiliyor. ya da karşı apartmanda yaşayan ailenin yeni yetme çocuğunun dinlediği melodik olmayan gürültüler... ama camları açtığımda hayat yeniden devam ediyor! kulaklarımdan çıkan dumanlar havadaki tozlu bulutlar arasında kamufle oluyor ve ben gizlenme işlemini başarıyla gerçekleştirmiş sıradan bir birey olarak sokağa çıkıyorum. ait olmayı dilediğim yere...
(2008)

24 Aralık 2010 Cuma

Bugün

Ben bugün,

Anneme "Beyaz bir kazak aldım kendime" dediğim için, beyaz bir kazak aldım.
Yaptıklarım alışkanlığa dönüşmesin diye, Dark Charry Mocha yerine White Mocha içtim.
Güzel durduğu için değil, yapmaya üşendiğim için saçlarımı topladım.
Gözlerimi açtığım gibi bir sigara yaktım.
Uzun zaman önce 2. sezonunda bıraktığım saçma bir dizinin 3. sezonunu indirdim.
1 lira diye, belki de okumayacağım bir kitap aldım.
Bir şişe bira kırdığım için gözlerimi doldurdum.
Bir daha saçlarımı boyamamaya karar verdim.
Eve gelip makyajımı tazeledim.
Ruj sürüp hemen arkasından bir sigara yaktım.
Uzun zamandır istediğim o halka piercingi aldım ve taktım.


Ben bugün kafamı klozete sokup, üzerime sifonu çektim. Bok gibi hissettiğim için...

8 Aralık 2010 Çarşamba

Zamane ergenliği

16eylül2oo9 (ergenlik dedik ya, birleşik yazmalı tarihi de)

Buğulu görüyorum elimdeki su şişesini bile. Beynim o denli ağrıyor ki, adeta bir saat önce karnımı deşek bıçaklar şu an kaffatasımı deliyor. Uyuyup kalsam ya şurada? Bedenim öylesine ağır, ruhum öylesine yorgun ki; ne ben kendimi kaldırabiliyorum ne de kendim beni.

Nefret ediyorum bu yolların kesiştiği terminallerden.
Değişik duygu yoğunlukları yaşatmasından nefret ediyorum. Ya bir yere ulaşmama bir adım kalmasının heyecanı, ya da bir yerden ayrılmış olmanın hüznüyle kırık dökük bir mideye ulaşıyorum bu otobüs arası santral bekleme koltuklarında.

"Mutluyum" taklidi yapmak zor gelmeye başladı artık. Yüzümdeki kaslar bile kendini nedensiz yere germekten bıktı. Her daim mutlu olan 'ben'i kaybettiğimin farkında olmak ne acı.

Peki ya aslında hiç de özlemediğin insanlara "Ne çok özledim!" taklidi yapmak?

Bağırmak istiyo.. Hayır yalan söylüyorum. Bağırmak bile istemiyorum. Ama şunu bilsinler istiyorum;
Ne aklıma geliyorsunuz ne de bana sizi hatırlatan bir şeyler var hayatımda.
Hayır sizi özlemedim, özlemeyeceğim de. Şunu bilin ki yüzünüze gülmemin tek sebebi kendimi 'terkedilmişlik' duygusuyla incitmemek istemem.
Evet.
Kendimi uyuşturmuş olabilir miyim acaba?

Ah lanet karın ağrısı...

15:34 (bu da yazının bitiş saati anlaşılan)

21 Kasım 2010 Pazar

Taslak

Bazı yazılar burada olmayı hak etmiyorlarmış.

Silemedim, taslak olarak kaydettim.
Düzenlenip yeniden yazılmayı bekliyorlar.


İsterdim ki o yazılanlar/yaşananlar da hayatta taslak olarak kalsınlar, sabah uyanıp "sayfayı yenile" dediğinde, filmden çıksın gitsinler.


Öyle işte...

Hey, hey apple!

Size kaç kere söyleyeceğim,
içkili ve erkekli ortamlara beni tek başıma göndermeyin diye?

Al işte, biri daha gitti.

Bazı duygular, açıklanmadığında daha tatlıdır, bunu hepiniz bir kenara yazın olur mu?
Hayat felsefeniz olsun hatta.

"Ben hiç solumdakine yazmadım." gibi bir durum söz konusu olduğunda, o kişi sağınızdaysa bile arkanızı dönüp, solunuza alıp içmeyin içkinizi.

Küçük düşersiniz!

18 Kasım 2010 Perşembe




Ne yapardım siz olmasanız?

has just begun


Tam 22 yılımı harcadım, şu anki "ben"e sahip olabilmek için.

Tam 22 yıldır, birçok hata yaptım, hatalardan sonuçlar çıkarmaya çalıştım.

Becerebildim mi?
Doğruyu söylemek gerekirse, hala kalın kafalının tekiyim ve "Acaba bu defa farklı olur mu?" demekten kendimi alamıyorum.
Acı gerçek ise, hayır hiçbir zaman farklı olmuyor.

İsimler değişse bile, insanlar hep aynı.
Sadece arkadaşlar, sevgililer için değil, aile bireyleri için de durum bu.
Ve sanırım yavaş yavaş insanlara olan inancımı kaybetmeye başladım ben.

En acı yollarla öğrendiğim bir şey var.
Beklentilerini hiçbir zaman yüksek tutmayacaksın.
Ne kadar yukarı çekersen hayallerini, o kadar yüksekten düşer ve canını o kadar çok acıtırsın.



Duygusal olmak, sadece biz insanlara özgü bir şey ya hani...

Duygu yoğunluğun arttıkça, insan olmaya biraz daha yakınsıyorsun.
Dahası, insanlarla beraber olmaya da bir o kadar...

Hem güçlü hem de 'insan' olmak tahmin edilen kadar kolay değil. Ya duyguların konusunda yalan söyleyeceksin, büyük bir ustalıkla, ya da gerçek duygular besleyip birilerine, onun için değil de kendin için yaşamaya devam etmeyi öğreneceksin.

İşte ben bu noktada çuvallıyorum.
Sevince çok seviyorum. Kendimden bile çok...
O da bana değer versin, o da benim için kafa patlatsın istiyorum. Çünkü ben onun için bunları yapıyorum.
Sonra farkına varıyorum ki;
kimse beni bu kadar sevmek zorunda değil, annem bile...

Uç noktalarda yaşıyorum her zaman.
Kimsenin saçının telinin bile kopmadığı bir çalışmada, benim dizlerimin morarmasının nedeni bundandır.
Bir şeye dahil olacaksam, tüm benliğimle dahil olmalıyım, yapabileceğim her şeyi yapmalıyım ki orada olduğumu hissedebileyim.

Tam 22 yıllık hayatın her anının tatları var bu bünyede. Yeri gelince kullanılmak üzere paketleniş halde duruyorlar beynimdeki raflarda.

İstiyorum ki bir gün bu paketleri açarken, yanımda benden başka birileri olsun.

23. yaşıma girerken dileğim bu.

Yine çok mu yüksekten uçuyorum bilmiyorum ama, umarım zamanla düşe kalka nasır tutar bir yerlerim ve hissedilen acı hafifler.




ps: Bu yazıda geçen sevgi duygusu, bir erkeğe duyulan aşktan tamamen bağımsız, hayatımda her zaman ilk planda olmuş ve bundan sonra da öyle olacak "arkadaşlara olan sevgi" duygusudur.

whatever.

İyi ki doğdum, iyi ki bu bedende, bu hayatta nefes alıyorum.

13 Kasım 2010 Cumartesi

I've got some news for you





















Paralel Evren


Dün gece bir rüya gördüm.

Aslında "bir" demek yalan olur. Dört parça halinde gördüm rüyayı.
Sanırım bu aralar "paralel evren" olgusuyla sıyırmışım kafayı. Nitekim, rüyamda dört ayrı paralel evrene gidip, o an orada olan "ben"in ne yaptığına tanık oluyor, uyanıp bir diğer evrene geçiş yapıyordum.

İşin komik tarafı da, her uyanışımda "hassiktir acaba şu an hangi evrendeyim?!" gibi gerginlikler yaşayıp, odamda olduğumu fark edip "hadi bakalım, şimdi devam ediyorum" gibi telkinlerle uykuya devam ediyordum.

Mesel bir tanesinde, kulağımdaki piercing kaybolmuş, onun yerine takabileceğim başka bir tane arıyordum.

Bir diğerinde, (kim bilir hangi şehirde) arkadaşlarımla oturmuş içiyordum.

Ama sonuncuyu çok net hatırlıyorum. Dünyevi olmayan bir varlıkla (sanki minicik ve uçabilen bir kadındı) evrenler arası geçiş yapabildiğimi konuşuyordum. O da bana bunun aslında rüya olmadığını, gerçek hayatta da bunu yaşadığımı anlatıyordu. Rüyada bile olsa özel, diğerlerinden farklı olduğunu hissetmek şahane bir duyguydu :D

Sabah uyandım ve rüyamın gerçek olması için sayıklarken buldum kendimi.

Kıssadan hisse;
Uyumadan önce Fringe izlememeliyim.

Ya da, acaba bunu yapmaya devam etsem bir gece rüyamda Peter Bishop'la olduğumu görebilir miyim ki? Ahahaha yaşasın groupie Damla!


Bu sabah uyandım,

Ve

Her şey bitmişti.


(:

11 Kasım 2010 Perşembe

Missing someone's voice

Şöyle bir şey hayal etmeni istiyorum.

Yıllar öncesine git.
Biliyorum, vardır o zamanlar duyduğun an içini cızlatan bir şarkı, bir ses...
Hani kulağına değdiği an, beyninden başlayan bir huzur dalgası kaplatır sana. Belki de acı, stres, mutluluk, özlem...

Şimdi de, o şarkıyı şu an duyduğunu düşün.

İçin bir hoş oldu değil mi?
Ne hissettin?

O zamanlar kızgındın, kırgındın varsayalım.
Hadi itiraf et. Özlemişsin sen de, eski kimliğinden bir parçayı yolda bulmuş gibi olmadın mı?

İşte ben de öyle bir şey hissettim, günler önce duyduğumda bana mutlu duygular tattıran sesi telefonda duyduğumda. Kalbim öyle çarpmaya başladı ki, ilk defa elimi tutmuş, ilk defa öpmüş gibi. Sanki yarın onu yeniden görecekmişim gibi...

Unutmak kolay değil. Hiçbir zaman olmadı, olmayacak da.

En iyisi gel biz bu işi zor yollardan yapalım.
Acının tadına biraz daha bakmaya ne dersin?

Hem zaten, sık sık yaşamıyorsun bu hissi.

Gel biz anın tadını çıkaralım seninle, uzaklardan birbirimize daha fazla susarak.

Çok konuştun. Biraz susar mısın?

10 Kasım 2010 Çarşamba

Leblebi


Bir avuç insan kaldı elimde.

Günümü, gecemi paylaştığım, aklımdan geçenleri sakınmadan söyleyebildiğim yalnızca bir avuç insan...

Oysa ki yetmezdi onlarcası, yüzlercesi zamanında. Hep isterdim, hep daha fazlasını beklerdim.
Zamanında ne güç varmış içimde, o kadar insanı omuzlarımda taşıyabilecek... Şimdilerde, bütün benliğim onlara!

Birine, yalnızca bir telefon kadar uzak olmak neymiş yeni yeni anlıyorum.

Yalnız içtiğim sigaralarıma bile eşlik ediyorlar onlar. Ne de iyi yapıyorlar.

Dostluk...
Ne tatlı bir duyguymuş...


İyi ki varsınız.
Siz kendinizi zaten biliyorsunuz.

Anestezi


-Efendim?
+Naber?
-İyiyim. Sen nasılsın?
+İyiyim ben de...
-... İyi o zaman.
+Konuşmak istemiyorsan kapatabilirsin.
-Problem değil.
+Sen iyi misin gerçekten? Sesin uykulu geliyor. Dün akşam uyumadın mı?
-Eh işte. Uyudum sayılır ama sınavlar falan... Biraz yorgunum sanırım.
+Anlıyorum.
-Öyle işte...
+Neden açtın telefonu?
-Bir anlık dalgınlığıma geldi. Aslında dün akş...
+Açmayacağını düşünüyordum. Geçen akşam aradım ve açmayınca çok kızdım sana. Hala da kızgınım. Neye çemkiriyordun yine, devam et...
-Dün akşamki konuşmadan sonra bi' daha aramazsın diye düşünmüştüm.
+Aramak istedim.
-İyi yapmışsın.
....
+Aslında geçen akşam, durumu düzeltmek istemiştim. Telefonunu açsaydın, kafanda kurduklarının doğru olmadığını anlatacaktım sana. Ama sen açmayarak durumu buraya getirdin.
-Kendimce bi' karar almıştım, seninle iletişime geçmemek konusunda.
+Ben seni kaybettiğime inanmıyorum.
-Ne demek inanmıyorum?
+Sen bunları yaptıkça, telefonu açmadıkça falan ben seni kaybetmiş olmuyorum.
-Bunu gerçekten bilemezsin.
+Biliyorum bi' şekilde.
-Peki, öyle düşün.
+Sanırım konuşmak istemiyorsun, teleonu kapatabilirim.
-Fark etmez. Değişen bi' şey yok yani hala.
...
-Ben sanırım şu an bu konu hakkında konuşmak istemiyorum. Sonra devam ederiz istersen. Ya da etmeyiz, önemli değil.
+Peki sen bilirsin. Görüşürüz.
-Görüşürüz...


9 Kasım 2010 Salı

Huzur

"Huzur" duygusunu, yanındaki insanın omzuna yatarak, ona sarılarak, hayatındaki herkesi soyutlayıp hayatın keyfini baş başa çıkararak kafanın rahat olması sanıyordum.

Şu an anlıyorum ki huzur aslında, aylar sonra içinde kabaran ders çalışma aşkıymış.

Çalıştıklarını anlıyorsan bir de, işte o zaman değme keyfine!


ps: Biliyorum, sınava girdiğimde bir bok yapamayacağım belki ama şu an okuduklarımı anlayabiliyor olmam bende inanılmaz bir kendine güven yarattı. Neyse artık, sonraki maçlara bakacağız. Şu bayram tatili gelsin geçsin, o zaman göstereceğim hepinize!

Hayatıma reset atmam lazım!

8 Kasım 2010 Pazartesi

Maraş'ın maskesi

Aşığım sana çıkarmı sın benimle lütfen?



Eternal Love H&H




Maraba daraba?




Yellow car



The boy with a pigeon




Babil'in asma bahçesinin girişi çağrışımı





Maraş kahramanlarını andıktan sonra ellerimizi yıkayalım.





Bu medresenin maketini legolarla yapmışlar çünkü.







The boy with a pigeon reloaded.



Aussie Coffee House & Karamelli Kahve




Şelale Park







27 Şubat 2010 Cumartesi

tralala

gözlerimi açtığımda, tam karşımdaki pencereden gri bulutları görmeyi sevmiyorum. hiç sevmiyorum hem de. o günün, daha ilk dakikalarından kötü geçeceğine dair bi' işaret veriyor sanki bana.
hayır yani, zaten bi' şeye başlamak benim için "zor ötesi" bir olay.
bana kalkıp yataktayken gözlerini açıp güne "başlamak"ın kolay bir şey olduğunu söylemeyin sakın!
değil nitekim.
işte bu "başlamak" yazısını yazmak da bi' o kadar zor geldi bana şu an.

aa şuna bak sonuna gelmişim bile!