kurtar beni anne!
yataktayım. gözlerim hala kapalı. tam bir uyku durumu yaşanamamış bir gecenin sonundaki aydınlıkta, evde dolanan silüetler görüyorum. hepsi akşamdan kalmış. hepsi yorgun. sinirlerini tükürükleriyle sıçratıyorlar birbirlerine. havada asılı bir tema hakim eve. tedirginlik, merak, bir tutam da korku... suçlu kim? bilmiyorum da, ben değilim...
boğuk sesler dolanıyor kafamda.
"kurtar beni! yükselen ses tonun güzelleştirmiyor bu günü. sadece kulaklarımı tırmalıyor. biraz da güldürüyor."
"onların kuklası olma! duvarlardan sarkan elleri sen göremiyorsun ama ben iplerini tuttuklarını görebiliyorum. uzak dur duvarlardan. seni boğmalarına izin verme."
yeni bir gün. yataktan kalkıyor ve titreyen ellerimle birine dokunmaya çalışıyorum ama o geri çekiliyor. geceden kalkma bir renkteki çayını içiyor. ben işte o an sendeliyorum. nefes alamıyorum. havayı ciğerlerime sokmaya çalıştıkça, sanki dumanla dolduruyorum bedenimi. boğazım yanıyor, gözlerim yaşarıyor, vazgeçiyorum.
yeni bir güne başlamaktan vazgeçiyor ve yatağıma geri dönüp sımsıkı kapatıyorum gözlerimi.
hayalimde, başımı okşayan annem...
çığlık atıyorum içimden "kurtar beni!..."

























