26 Aralık 2010 Pazar

hippopotomonstrosesquippedaliophobia pt.2

buhar olup gitmesi

“hala hissedebilmek güzel” diyebileceğimi tahmin etmezdim hiç. evet, hissetmek güzel belki de, insanın kendini hala canlı olduğunu bilmesini sağlıyor, ama ya hissettiğin tat acı ve heyecan karışımıysa? biraz güvensizlik, biraz elde edemeyeceğini bilmenin yenilgisi ama zamanında da1 gün hatta belki de 1 dakikalık bile olsa karşı taraftan gelen içimi aydınlatan sinyallerin anımsanması bu salak duyguyu bana hissettiren.

lanet olası sindirim sistemim yine çalışmaya başladı, çünkü neredeyse tam 1 yıl öncesini yüzüme savurdu geçen gün yine biri. birlikte yürüdüğümüz yollardan aşağıya inerken, sanki o günlermişçesine bir esinti vardı havada. midemi daha çok içe dönük yapmayı sağladı bir de utanmadan. hatta çarpıntılardan bir türlü ayrı düşünemediğim kalbime de umut tıktı ayak üstü. minicik iki cümle bile zayıf karakterimi nasıl yerle bir etti bir anda. beynim kendine çeki düzen vermeye çalışırken, vücuduma hakim olmayı bırakıverdi bir an ve ellerim titredi. ayaklarım yan basmaya başladı. neyse ki çok ama çok kısa, 10 metre, sürdü bu an da, gitmek istediğim yere doğru yol alırken kendimi tokatlamaya ve içsel karmaşalarımı netleştirip düşünmek için fırsatım oldu. evet itiraf etmek gerekirse o an karşıma biri çıksa, adını düşünemeyecek durumdaydım sanırım.
işte bu yüzden sevmiyorum kendimi. bir erkek gördüğümde mantığını anında terk edip havadaki su buharına karışan beynimi de sevmiyorum. of hayat ne zor.

(2008)

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder