-Efendim?
+Naber?
-İyiyim. Sen nasılsın?
+İyiyim ben de...
-... İyi o zaman.
+Konuşmak istemiyorsan kapatabilirsin.
-Problem değil.
+Sen iyi misin gerçekten? Sesin uykulu geliyor. Dün akşam uyumadın mı?
-Eh işte. Uyudum sayılır ama sınavlar falan... Biraz yorgunum sanırım.
+Anlıyorum.
-Öyle işte...
+Neden açtın telefonu?
-Bir anlık dalgınlığıma geldi. Aslında dün akş...
+Açmayacağını düşünüyordum. Geçen akşam aradım ve açmayınca çok kızdım sana. Hala da kızgınım. Neye çemkiriyordun yine, devam et...
-Dün akşamki konuşmadan sonra bi' daha aramazsın diye düşünmüştüm.
+Aramak istedim.
-İyi yapmışsın.
....
+Aslında geçen akşam, durumu düzeltmek istemiştim. Telefonunu açsaydın, kafanda kurduklarının doğru olmadığını anlatacaktım sana. Ama sen açmayarak durumu buraya getirdin.
-Kendimce bi' karar almıştım, seninle iletişime geçmemek konusunda.
+Ben seni kaybettiğime inanmıyorum.
-Ne demek inanmıyorum?
+Sen bunları yaptıkça, telefonu açmadıkça falan ben seni kaybetmiş olmuyorum.
-Bunu gerçekten bilemezsin.
+Biliyorum bi' şekilde.
-Peki, öyle düşün.
+Sanırım konuşmak istemiyorsun, teleonu kapatabilirim.
-Fark etmez. Değişen bi' şey yok yani hala.
...
-Ben sanırım şu an bu konu hakkında konuşmak istemiyorum. Sonra devam ederiz istersen. Ya da etmeyiz, önemli değil.
+Peki sen bilirsin. Görüşürüz.
-Görüşürüz...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder