Ben bunları istemiyorum anne. Senin gibi olamam ben. Beni kendin gibi yapamazsın sen.
Evet hala çok küçüğüm. Hala sana sarıldığım an ağlayabiliyorum, özlemimden. Ama bırak artık beni. Bırak ki, ben biraz daha büyüyebileyim.
Saygı değil beni sana bağlayan. Bir zamanlarki en yakın arkadaşıma olan sevgi... Onu artık bulamıyorum yanımda. Anlatamıyorum kendimi, çünkü beni dinleyemiyor. Seçtiğim kelimeler mi yoksa izlediğim yol mu yanlış görünüyor sana, karar veremiyorum bir türlü.
Söylesene anne, okulu bıraktım, bana yolladığın bütün parayı arkadaşlarımla birlikte olabilmek için harcadım, uyuşturucu kullandım, birden fazla erkekle birlikte oldum desem, yine beni sever miydin? Sana söylediğim her şeyin, son zamanlarda anlattığım "dünyam"ın tamamının yalan olduğunu söylesem, yine de özler miydin beni, ben buradan çok uzaklardayken?
"Bana ne kadar çok benziyorsun." cümlesini bir daha duyabilir miydim senden?
Dur cevap verme. Ben cevabı biliyorum zaten. Senin böyle bir kızın olamaz. Sen böyle bir kız yetiştiremezsin değil mi? Utanırsın arkadaşlarına anlatmaktan. Kim bilir, belki bir anda tamamen çıkarırsın beni hayatından.
Ama ne var biliyor musun?
Ben seni çoktan çıkardım hayatımdan. Canımı acıtacağından korkmasam bir dakika daha durmazdım bu evde. Sokaklar çok daha güvenli, günlerdir uyuyamadığım odamdan. Çünkü sokaklarda, yollarda, başka evler ve başka şehirlerde, ben daha benim. Daha uyanık, daha güven dolu ve daha korkusuzum.
Senin hiç "dönecek yerin" olmadığı zamanlar oldu mu anne? Kendini hiç gerçekten uzay boşluğunda gibi hissettin mi? En yakınındaki gezegene tutunma isteği, sabah olunca "peki ya akşam?" tedirginliği, arkadaşlarına daha da bağlanma duygusu... Tanıdık geldi mi bunlar sana? Hayır, hiç sanmıyorum.
O kadar ihtiyacım var ki geri dönebileceğim, döndüğümde huzur bulabileceğim bir yere. Aylardır içim kaynıyor. Beynim benden bağımsız iki farklı benliğe sahip. Organlarım bile kapkaranlık. Kanımda adrenalin dolaşmadan yaşadığım an yok. Nasıl düzelecek ki bütün bu yanlışlar? Ne kadar zaman geçmeli? Daha neler yaşamalı, nereleri görmeli, kimlerle tanışmalıyım ki evrimim tamamlansın?
İçimdeki zehri boşaltamıyorum. Kimseye anlatamıyorum. Kimse anlayamıyor. Öyle bir koptum gittim ki senin gerçek bildiklerinden. Kendi gerçekliğimi yaratmaya çalışıyorum. Çok düşüyorum, çok kalkıyorum ve çok kan kaybediyorum. Aynı anda beş farklı şey üzerine düşünürken boğulmaya o kadar alıştım ki, izlediğim filmleri algılayamıyorum o an aklıma gelen başka bir film üzerine düşünmekten.
Kendimi hiç kimsenin yanına ait hissedemiyorum. Ben ki ailemi bile bırakabilmiş bir insanken, hayatıma giren herhangi bir insanı günün birinde yüz üstü bırakmayacağım nereden belli?
Hayatım bir illüzyon sanki. Temas yok, sesler yok, renkler yok. Sadece düşünceler var. Birinin bana içten bir şekilde sarılmasını, sevgi dolu öpmesini ne kadar özledim bir bilsen! Özledim ama, bunu diyen ben, "özel alan"ımı 5 santimetreden 25 santimetreye çıkarıverdim. Sen bile 10 santimetre yanımdayken, tedirgin edebiliyorsun beni.
Bu kadar şeyi yazdım da noldu sanki, okumana izin bile veremem. Çok kırgınım sana anne. Öyle bir duvar ördün ki aramıza, duvarlara çarpıp yankılanıyor bana ettiğin her hakaret. Seni seviyorum ve senden nefret ediyorum, beni her şeye rağmen ağlatabilen tek insan olduğun için.
Hoşça kal.