
Bir avuç insan kaldı elimde.
Günümü, gecemi paylaştığım, aklımdan geçenleri sakınmadan söyleyebildiğim yalnızca bir avuç insan...
Oysa ki yetmezdi onlarcası, yüzlercesi zamanında. Hep isterdim, hep daha fazlasını beklerdim.
Zamanında ne güç varmış içimde, o kadar insanı omuzlarımda taşıyabilecek... Şimdilerde, bütün benliğim onlara!
Birine, yalnızca bir telefon kadar uzak olmak neymiş yeni yeni anlıyorum.
Yalnız içtiğim sigaralarıma bile eşlik ediyorlar onlar. Ne de iyi yapıyorlar.
Dostluk...
Ne tatlı bir duyguymuş...
İyi ki varsınız.
Siz kendinizi zaten biliyorsunuz.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder