Buğulu görüyorum elimdeki su şişesini bile. Beynim o denli ağrıyor ki, adeta bir saat önce karnımı deşek bıçaklar şu an kaffatasımı deliyor. Uyuyup kalsam ya şurada? Bedenim öylesine ağır, ruhum öylesine yorgun ki; ne ben kendimi kaldırabiliyorum ne de kendim beni.
Nefret ediyorum bu yolların kesiştiği terminallerden.
Değişik duygu yoğunlukları yaşatmasından nefret ediyorum. Ya bir yere ulaşmama bir adım kalmasının heyecanı, ya da bir yerden ayrılmış olmanın hüznüyle kırık dökük bir mideye ulaşıyorum bu otobüs arası santral bekleme koltuklarında.
"Mutluyum" taklidi yapmak zor gelmeye başladı artık. Yüzümdeki kaslar bile kendini nedensiz yere germekten bıktı. Her daim mutlu olan 'ben'i kaybettiğimin farkında olmak ne acı.
Peki ya aslında hiç de özlemediğin insanlara "Ne çok özledim!" taklidi yapmak?
Bağırmak istiyo.. Hayır yalan söylüyorum. Bağırmak bile istemiyorum. Ama şunu bilsinler istiyorum;
Ne aklıma geliyorsunuz ne de bana sizi hatırlatan bir şeyler var hayatımda.
Hayır sizi özlemedim, özlemeyeceğim de. Şunu bilin ki yüzünüze gülmemin tek sebebi kendimi 'terkedilmişlik' duygusuyla incitmemek istemem.
Evet.
Kendimi uyuşturmuş olabilir miyim acaba?
Ah lanet karın ağrısı...
15:34 (bu da yazının bitiş saati anlaşılan)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder