hippopotomonstrosesquippedaliophobia pt.1
günlerdir odamın camları açık. araba gürültüleriyle yaşamaya öyle alışmışım ki camları kapatınca günler öncesinden beynime dolan sesler yüzünden sessiz kalamıyorum. yoldan geçen teyzenin kulak tırmalayan sesi birden günümü mahvedebiliyor. ya da karşı apartmanda yaşayan ailenin yeni yetme çocuğunun dinlediği melodik olmayan gürültüler... ama camları açtığımda hayat yeniden devam ediyor! kulaklarımdan çıkan dumanlar havadaki tozlu bulutlar arasında kamufle oluyor ve ben gizlenme işlemini başarıyla gerçekleştirmiş sıradan bir birey olarak sokağa çıkıyorum. ait olmayı dilediğim yere...(2008)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder