22 Temmuz 2011 Cuma

havuz problemi

Kocaman bir bardak gibiydi hayatım. Yağmurlu havalarda dolarken, sıcak havalar buharlaştırıyordu içimde birikmiş sıvıları. Kimse devirmiyordu bardağı. Kimse içemiyordu da birikmişlikleri. İki musluk girişli, bir musluk çıkışlı bir havuz problemi gibiydi biraz da… Hani o havuz hep dolar, biz boş kalsın istedikçe gider boruları tıkanırdı. Musluklar kapanmaz, yağan yağmur durmazdı hiç. Bir inek gelip o havuzun suyunu içmez, yaramaz bir çocuk devirmezdi o bardağı…

Sonrasını düşünmeyi öğretmeden büyüttüler beni. Belki de onlar anlatmak istedi ama ben, kulaklarımı tamamen doldurmuş suyun altında duyamadım kimseyi…

Temel hatlarıyla belirlenmiş bir hayat biçmişlerdi bana. Hem onların istediği robot olmamı, hem de sonradan ekledikleri beyni kullanmamı bekliyorlardı aynı zamanda. Benim, ‘sonra’ları göremedim gibi, onlar da beynin çalışması için gereken kanın, robotumsu yapılarımda kısa devre yapacağı gerçeğini düşünemediler.

22 asırlık bir ömrü tamamlayıp, yeni bir asra adım attığım bir gün; sihirli bir çift el kapattı bütün muslukları. Durgunluğa terk etti beni.

Ağzıma kadar doluydum ben. Artık daha fazla dolmuyordum belki ama, azaltamıyordum da hem hacmi hem özkütlesi fazla olan karışımı içimdeki…

Çok gün, çok hafta, çok ay … Kendi dalgamı yaratmaya çalıştım, bir miktarı kaçsın gitsin benden, aksın kenarlarımdan ve özgür nehirlere karışsın istedim. O kadar rüzgarsız, o kadar iklimsizdi ki atmosferim; kinetik enerjisi tamamen potansiyele dönmüş moleküllerimi, atmayı bırak yerinden bile kıpırdatamadım.

Kamyonlar geçti yanımdan. Uçurtmalar uçtu, gökkuşakları bağladı iki ayrı kutbumu… Belki de hepsi sadece hayal gücümün suya yansımasıydı. Öyle ya da böyle, kısa bir süreliğine de olsa güzel duruyordu renkleri üzerimde.

Zaman geçiyor ve ben biraz daha çamurlaşıyordum. Böcekler ölüyordu içimde. Artık renkler yansıyamaz olmuştu, kırılma indisinin sonsuza yakınsadığı bataklığıma…

Ne zamandı hatırlamıyorum, garip bir dalgalanma hissettim bir an içimde, sona yaklaştığımı düşündüğüm günlerden birinde. Civarımdaki elektrik direklerinden biri, fırtınaya dayanamamış ve bağlanmak için yıllarını harcadığı toprağından kopup içime düşmüştü. Üstelik yalnız da değildi. Kablolarının değdiği ağaçları, arabaları, uçurtmaları, yıldızları toplayıp düşmüştü içime. İşte o an, gökyüzü yeniden ağlamaya başladı. Ağladı, ağladı, ağladı… Hıçkırıkları deprem, burun çekişleri fırtına oldu patlattı yerküreyi. Ve bütün çamuru, ölü her hücreyi sildi attı çürümeye başlamış boşluğumdan.

Bütün o organik ve mekanik kaosu arasında bir ses duyuluyordu “Özgürüm!”, “Ben artık özgürüm!”

Ben artık kırılmış bir bardak, terk edilmiş bir havuz, yeni doğmuş bir bebeğim.

Ben artık, yılların emirlerinden, kurallarından sıyrılmış bir hayat bilgisi kitabıyım.

Ben artık adım atabilen bir çerçeveyim.

Ben artık, Damla’yım!

5 Haziran 2011 Pazar

kArMa

Karma boğazıma yapıştı bu aralar. Yin yang topları kaçtılar içime. Hiç mi grilik olmaz, hep mi siyah beyazla geçicek hayatım bilemiyorum ama bu durumdan keyif almıyor değilim.

Hayallerim vardı; çıplak ayaklarla yürümek, istiklalde şuursuzca koşmak, kimseye aldırmadan sokakta saatlerce öpüşmek, sonrasını düşünmeden seks yapmak, çıplak uyumak, kendi kıyafetlerini giymeye üşenip onun kocaman gömleğini giyip dal taşak dolanmak.. Hepsini tam 12 saat içinde yaptım. Yaaabbtıııım yabbtıııım diye bağıra bağıra döndüm kaldığım yere. 4 haziran gecesi ve 5 haziran sabahı unutulmayacak bir şekilde kazındı hafızama. Evet hepsi beyaz bunların. Peki ya siyahlar? Kaltaklığıma bir çarpı, yalan dünyama bir yalan daha ekledim ve telefonumu kaybettim. İstiklalde koşarken mi, takside umarsızca öpüşürken mi, çantamdan para çıkarırken mi düşürdüm bilmiyorum.

Ama ne var karma biliyor musun? Telefonu kaybetmiş olmam "sikimde" bile değil. Yarın dünyanın yok olacağını bilmek bile keyfimi kaçıramaz şu an.

billieee jeeaan is not myy looveeerr, shes just a girl who claims that iii am the oneee but the kiiidd is not my sooonn...

21 Mayıs 2011 Cumartesi

Sen şu an yoksun yanımda. Ben evdeyim, evimizdeyim ama sen yine yoksun. Varlığın da ne değiştiriyor ki sanki? Belki biraz daha ses, biraz daha düzen ve biraz daha gerginlik.
Ben bunları istemiyorum anne. Senin gibi olamam ben. Beni kendin gibi yapamazsın sen.
Evet hala çok küçüğüm. Hala sana sarıldığım an ağlayabiliyorum, özlemimden. Ama bırak artık beni. Bırak ki, ben biraz daha büyüyebileyim.
Saygı değil beni sana bağlayan. Bir zamanlarki en yakın arkadaşıma olan sevgi... Onu artık bulamıyorum yanımda. Anlatamıyorum kendimi, çünkü beni dinleyemiyor. Seçtiğim kelimeler mi yoksa izlediğim yol mu yanlış görünüyor sana, karar veremiyorum bir türlü.
Söylesene anne, okulu bıraktım, bana yolladığın bütün parayı arkadaşlarımla birlikte olabilmek için harcadım, uyuşturucu kullandım, birden fazla erkekle birlikte oldum desem, yine beni sever miydin? Sana söylediğim her şeyin, son zamanlarda anlattığım "dünyam"ın tamamının yalan olduğunu söylesem, yine de özler miydin beni, ben buradan çok uzaklardayken?
"Bana ne kadar çok benziyorsun." cümlesini bir daha duyabilir miydim senden?
Dur cevap verme. Ben cevabı biliyorum zaten. Senin böyle bir kızın olamaz. Sen böyle bir kız yetiştiremezsin değil mi? Utanırsın arkadaşlarına anlatmaktan. Kim bilir, belki bir anda tamamen çıkarırsın beni hayatından.
Ama ne var biliyor musun?
Ben seni çoktan çıkardım hayatımdan. Canımı acıtacağından korkmasam bir dakika daha durmazdım bu evde. Sokaklar çok daha güvenli, günlerdir uyuyamadığım odamdan. Çünkü sokaklarda, yollarda, başka evler ve başka şehirlerde, ben daha benim. Daha uyanık, daha güven dolu ve daha korkusuzum.
Senin hiç "dönecek yerin" olmadığı zamanlar oldu mu anne? Kendini hiç gerçekten uzay boşluğunda gibi hissettin mi? En yakınındaki gezegene tutunma isteği, sabah olunca "peki ya akşam?" tedirginliği, arkadaşlarına daha da bağlanma duygusu... Tanıdık geldi mi bunlar sana? Hayır, hiç sanmıyorum.
O kadar ihtiyacım var ki geri dönebileceğim, döndüğümde huzur bulabileceğim bir yere. Aylardır içim kaynıyor. Beynim benden bağımsız iki farklı benliğe sahip. Organlarım bile kapkaranlık. Kanımda adrenalin dolaşmadan yaşadığım an yok. Nasıl düzelecek ki bütün bu yanlışlar? Ne kadar zaman geçmeli? Daha neler yaşamalı, nereleri görmeli, kimlerle tanışmalıyım ki evrimim tamamlansın?
İçimdeki zehri boşaltamıyorum. Kimseye anlatamıyorum. Kimse anlayamıyor. Öyle bir koptum gittim ki senin gerçek bildiklerinden. Kendi gerçekliğimi yaratmaya çalışıyorum. Çok düşüyorum, çok kalkıyorum ve çok kan kaybediyorum. Aynı anda beş farklı şey üzerine düşünürken boğulmaya o kadar alıştım ki, izlediğim filmleri algılayamıyorum o an aklıma gelen başka bir film üzerine düşünmekten.
Kendimi hiç kimsenin yanına ait hissedemiyorum. Ben ki ailemi bile bırakabilmiş bir insanken, hayatıma giren herhangi bir insanı günün birinde yüz üstü bırakmayacağım nereden belli?
Hayatım bir illüzyon sanki. Temas yok, sesler yok, renkler yok. Sadece düşünceler var. Birinin bana içten bir şekilde sarılmasını, sevgi dolu öpmesini ne kadar özledim bir bilsen! Özledim ama, bunu diyen ben, "özel alan"ımı 5 santimetreden 25 santimetreye çıkarıverdim. Sen bile 10 santimetre yanımdayken, tedirgin edebiliyorsun beni.

Bu kadar şeyi yazdım da noldu sanki, okumana izin bile veremem. Çok kırgınım sana anne. Öyle bir duvar ördün ki aramıza, duvarlara çarpıp yankılanıyor bana ettiğin her hakaret. Seni seviyorum ve senden nefret ediyorum, beni her şeye rağmen ağlatabilen tek insan olduğun için.

Hoşça kal.