21 Kasım 2010 Pazar

Taslak

Bazı yazılar burada olmayı hak etmiyorlarmış.

Silemedim, taslak olarak kaydettim.
Düzenlenip yeniden yazılmayı bekliyorlar.


İsterdim ki o yazılanlar/yaşananlar da hayatta taslak olarak kalsınlar, sabah uyanıp "sayfayı yenile" dediğinde, filmden çıksın gitsinler.


Öyle işte...

Hey, hey apple!

Size kaç kere söyleyeceğim,
içkili ve erkekli ortamlara beni tek başıma göndermeyin diye?

Al işte, biri daha gitti.

Bazı duygular, açıklanmadığında daha tatlıdır, bunu hepiniz bir kenara yazın olur mu?
Hayat felsefeniz olsun hatta.

"Ben hiç solumdakine yazmadım." gibi bir durum söz konusu olduğunda, o kişi sağınızdaysa bile arkanızı dönüp, solunuza alıp içmeyin içkinizi.

Küçük düşersiniz!

18 Kasım 2010 Perşembe




Ne yapardım siz olmasanız?

has just begun


Tam 22 yılımı harcadım, şu anki "ben"e sahip olabilmek için.

Tam 22 yıldır, birçok hata yaptım, hatalardan sonuçlar çıkarmaya çalıştım.

Becerebildim mi?
Doğruyu söylemek gerekirse, hala kalın kafalının tekiyim ve "Acaba bu defa farklı olur mu?" demekten kendimi alamıyorum.
Acı gerçek ise, hayır hiçbir zaman farklı olmuyor.

İsimler değişse bile, insanlar hep aynı.
Sadece arkadaşlar, sevgililer için değil, aile bireyleri için de durum bu.
Ve sanırım yavaş yavaş insanlara olan inancımı kaybetmeye başladım ben.

En acı yollarla öğrendiğim bir şey var.
Beklentilerini hiçbir zaman yüksek tutmayacaksın.
Ne kadar yukarı çekersen hayallerini, o kadar yüksekten düşer ve canını o kadar çok acıtırsın.



Duygusal olmak, sadece biz insanlara özgü bir şey ya hani...

Duygu yoğunluğun arttıkça, insan olmaya biraz daha yakınsıyorsun.
Dahası, insanlarla beraber olmaya da bir o kadar...

Hem güçlü hem de 'insan' olmak tahmin edilen kadar kolay değil. Ya duyguların konusunda yalan söyleyeceksin, büyük bir ustalıkla, ya da gerçek duygular besleyip birilerine, onun için değil de kendin için yaşamaya devam etmeyi öğreneceksin.

İşte ben bu noktada çuvallıyorum.
Sevince çok seviyorum. Kendimden bile çok...
O da bana değer versin, o da benim için kafa patlatsın istiyorum. Çünkü ben onun için bunları yapıyorum.
Sonra farkına varıyorum ki;
kimse beni bu kadar sevmek zorunda değil, annem bile...

Uç noktalarda yaşıyorum her zaman.
Kimsenin saçının telinin bile kopmadığı bir çalışmada, benim dizlerimin morarmasının nedeni bundandır.
Bir şeye dahil olacaksam, tüm benliğimle dahil olmalıyım, yapabileceğim her şeyi yapmalıyım ki orada olduğumu hissedebileyim.

Tam 22 yıllık hayatın her anının tatları var bu bünyede. Yeri gelince kullanılmak üzere paketleniş halde duruyorlar beynimdeki raflarda.

İstiyorum ki bir gün bu paketleri açarken, yanımda benden başka birileri olsun.

23. yaşıma girerken dileğim bu.

Yine çok mu yüksekten uçuyorum bilmiyorum ama, umarım zamanla düşe kalka nasır tutar bir yerlerim ve hissedilen acı hafifler.




ps: Bu yazıda geçen sevgi duygusu, bir erkeğe duyulan aşktan tamamen bağımsız, hayatımda her zaman ilk planda olmuş ve bundan sonra da öyle olacak "arkadaşlara olan sevgi" duygusudur.

whatever.

İyi ki doğdum, iyi ki bu bedende, bu hayatta nefes alıyorum.

13 Kasım 2010 Cumartesi

I've got some news for you





















Paralel Evren


Dün gece bir rüya gördüm.

Aslında "bir" demek yalan olur. Dört parça halinde gördüm rüyayı.
Sanırım bu aralar "paralel evren" olgusuyla sıyırmışım kafayı. Nitekim, rüyamda dört ayrı paralel evrene gidip, o an orada olan "ben"in ne yaptığına tanık oluyor, uyanıp bir diğer evrene geçiş yapıyordum.

İşin komik tarafı da, her uyanışımda "hassiktir acaba şu an hangi evrendeyim?!" gibi gerginlikler yaşayıp, odamda olduğumu fark edip "hadi bakalım, şimdi devam ediyorum" gibi telkinlerle uykuya devam ediyordum.

Mesel bir tanesinde, kulağımdaki piercing kaybolmuş, onun yerine takabileceğim başka bir tane arıyordum.

Bir diğerinde, (kim bilir hangi şehirde) arkadaşlarımla oturmuş içiyordum.

Ama sonuncuyu çok net hatırlıyorum. Dünyevi olmayan bir varlıkla (sanki minicik ve uçabilen bir kadındı) evrenler arası geçiş yapabildiğimi konuşuyordum. O da bana bunun aslında rüya olmadığını, gerçek hayatta da bunu yaşadığımı anlatıyordu. Rüyada bile olsa özel, diğerlerinden farklı olduğunu hissetmek şahane bir duyguydu :D

Sabah uyandım ve rüyamın gerçek olması için sayıklarken buldum kendimi.

Kıssadan hisse;
Uyumadan önce Fringe izlememeliyim.

Ya da, acaba bunu yapmaya devam etsem bir gece rüyamda Peter Bishop'la olduğumu görebilir miyim ki? Ahahaha yaşasın groupie Damla!


Bu sabah uyandım,

Ve

Her şey bitmişti.


(:

11 Kasım 2010 Perşembe

Missing someone's voice

Şöyle bir şey hayal etmeni istiyorum.

Yıllar öncesine git.
Biliyorum, vardır o zamanlar duyduğun an içini cızlatan bir şarkı, bir ses...
Hani kulağına değdiği an, beyninden başlayan bir huzur dalgası kaplatır sana. Belki de acı, stres, mutluluk, özlem...

Şimdi de, o şarkıyı şu an duyduğunu düşün.

İçin bir hoş oldu değil mi?
Ne hissettin?

O zamanlar kızgındın, kırgındın varsayalım.
Hadi itiraf et. Özlemişsin sen de, eski kimliğinden bir parçayı yolda bulmuş gibi olmadın mı?

İşte ben de öyle bir şey hissettim, günler önce duyduğumda bana mutlu duygular tattıran sesi telefonda duyduğumda. Kalbim öyle çarpmaya başladı ki, ilk defa elimi tutmuş, ilk defa öpmüş gibi. Sanki yarın onu yeniden görecekmişim gibi...

Unutmak kolay değil. Hiçbir zaman olmadı, olmayacak da.

En iyisi gel biz bu işi zor yollardan yapalım.
Acının tadına biraz daha bakmaya ne dersin?

Hem zaten, sık sık yaşamıyorsun bu hissi.

Gel biz anın tadını çıkaralım seninle, uzaklardan birbirimize daha fazla susarak.

Çok konuştun. Biraz susar mısın?

10 Kasım 2010 Çarşamba

Leblebi


Bir avuç insan kaldı elimde.

Günümü, gecemi paylaştığım, aklımdan geçenleri sakınmadan söyleyebildiğim yalnızca bir avuç insan...

Oysa ki yetmezdi onlarcası, yüzlercesi zamanında. Hep isterdim, hep daha fazlasını beklerdim.
Zamanında ne güç varmış içimde, o kadar insanı omuzlarımda taşıyabilecek... Şimdilerde, bütün benliğim onlara!

Birine, yalnızca bir telefon kadar uzak olmak neymiş yeni yeni anlıyorum.

Yalnız içtiğim sigaralarıma bile eşlik ediyorlar onlar. Ne de iyi yapıyorlar.

Dostluk...
Ne tatlı bir duyguymuş...


İyi ki varsınız.
Siz kendinizi zaten biliyorsunuz.

Anestezi


-Efendim?
+Naber?
-İyiyim. Sen nasılsın?
+İyiyim ben de...
-... İyi o zaman.
+Konuşmak istemiyorsan kapatabilirsin.
-Problem değil.
+Sen iyi misin gerçekten? Sesin uykulu geliyor. Dün akşam uyumadın mı?
-Eh işte. Uyudum sayılır ama sınavlar falan... Biraz yorgunum sanırım.
+Anlıyorum.
-Öyle işte...
+Neden açtın telefonu?
-Bir anlık dalgınlığıma geldi. Aslında dün akş...
+Açmayacağını düşünüyordum. Geçen akşam aradım ve açmayınca çok kızdım sana. Hala da kızgınım. Neye çemkiriyordun yine, devam et...
-Dün akşamki konuşmadan sonra bi' daha aramazsın diye düşünmüştüm.
+Aramak istedim.
-İyi yapmışsın.
....
+Aslında geçen akşam, durumu düzeltmek istemiştim. Telefonunu açsaydın, kafanda kurduklarının doğru olmadığını anlatacaktım sana. Ama sen açmayarak durumu buraya getirdin.
-Kendimce bi' karar almıştım, seninle iletişime geçmemek konusunda.
+Ben seni kaybettiğime inanmıyorum.
-Ne demek inanmıyorum?
+Sen bunları yaptıkça, telefonu açmadıkça falan ben seni kaybetmiş olmuyorum.
-Bunu gerçekten bilemezsin.
+Biliyorum bi' şekilde.
-Peki, öyle düşün.
+Sanırım konuşmak istemiyorsun, teleonu kapatabilirim.
-Fark etmez. Değişen bi' şey yok yani hala.
...
-Ben sanırım şu an bu konu hakkında konuşmak istemiyorum. Sonra devam ederiz istersen. Ya da etmeyiz, önemli değil.
+Peki sen bilirsin. Görüşürüz.
-Görüşürüz...


9 Kasım 2010 Salı

Huzur

"Huzur" duygusunu, yanındaki insanın omzuna yatarak, ona sarılarak, hayatındaki herkesi soyutlayıp hayatın keyfini baş başa çıkararak kafanın rahat olması sanıyordum.

Şu an anlıyorum ki huzur aslında, aylar sonra içinde kabaran ders çalışma aşkıymış.

Çalıştıklarını anlıyorsan bir de, işte o zaman değme keyfine!


ps: Biliyorum, sınava girdiğimde bir bok yapamayacağım belki ama şu an okuduklarımı anlayabiliyor olmam bende inanılmaz bir kendine güven yarattı. Neyse artık, sonraki maçlara bakacağız. Şu bayram tatili gelsin geçsin, o zaman göstereceğim hepinize!

Hayatıma reset atmam lazım!

8 Kasım 2010 Pazartesi

Maraş'ın maskesi

Aşığım sana çıkarmı sın benimle lütfen?



Eternal Love H&H




Maraba daraba?




Yellow car



The boy with a pigeon




Babil'in asma bahçesinin girişi çağrışımı





Maraş kahramanlarını andıktan sonra ellerimizi yıkayalım.





Bu medresenin maketini legolarla yapmışlar çünkü.







The boy with a pigeon reloaded.



Aussie Coffee House & Karamelli Kahve




Şelale Park