
Tam 22 yılımı harcadım, şu anki "ben"e sahip olabilmek için.
Tam 22 yıldır, birçok hata yaptım, hatalardan sonuçlar çıkarmaya çalıştım.
Becerebildim mi?
Doğruyu söylemek gerekirse, hala kalın kafalının tekiyim ve "Acaba bu defa farklı olur mu?" demekten kendimi alamıyorum.
Acı gerçek ise, hayır hiçbir zaman farklı olmuyor.
İsimler değişse bile, insanlar hep aynı.
Sadece arkadaşlar, sevgililer için değil, aile bireyleri için de durum bu.
Ve sanırım yavaş yavaş insanlara olan inancımı kaybetmeye başladım ben.
En acı yollarla öğrendiğim bir şey var.
Beklentilerini hiçbir zaman yüksek tutmayacaksın.
Ne kadar yukarı çekersen hayallerini, o kadar yüksekten düşer ve canını o kadar çok acıtırsın.

Duygusal olmak, sadece biz insanlara özgü bir şey ya hani...
Duygu yoğunluğun arttıkça, insan olmaya biraz daha yakınsıyorsun.
Dahası, insanlarla beraber olmaya da bir o kadar...
Hem güçlü hem de 'insan' olmak tahmin edilen kadar kolay değil. Ya duyguların konusunda yalan söyleyeceksin, büyük bir ustalıkla, ya da gerçek duygular besleyip birilerine, onun için değil de kendin için yaşamaya devam etmeyi öğreneceksin.
İşte ben bu noktada çuvallıyorum.
Sevince çok seviyorum. Kendimden bile çok...
O da bana değer versin, o da benim için kafa patlatsın istiyorum. Çünkü ben onun için bunları yapıyorum.
Sonra farkına varıyorum ki;
kimse beni bu kadar sevmek zorunda değil, annem bile...
Uç noktalarda yaşıyorum her zaman.
Kimsenin saçının telinin bile kopmadığı bir çalışmada, benim dizlerimin morarmasının nedeni bundandır.
Bir şeye dahil olacaksam, tüm benliğimle dahil olmalıyım, yapabileceğim her şeyi yapmalıyım ki orada olduğumu hissedebileyim.
Tam 22 yıllık hayatın her anının tatları var bu bünyede. Yeri gelince kullanılmak üzere paketleniş halde duruyorlar beynimdeki raflarda.
İstiyorum ki bir gün bu paketleri açarken, yanımda benden başka birileri olsun.
23. yaşıma girerken dileğim bu.
Yine çok mu yüksekten uçuyorum bilmiyorum ama, umarım zamanla düşe kalka nasır tutar bir yerlerim ve hissedilen acı hafifler.
ps: Bu yazıda geçen sevgi duygusu, bir erkeğe duyulan aşktan tamamen bağımsız, hayatımda her zaman ilk planda olmuş ve bundan sonra da öyle olacak "arkadaşlara olan sevgi" duygusudur.
whatever.
İyi ki doğdum, iyi ki bu bedende, bu hayatta nefes alıyorum.