Kocaman bir bardak gibiydi hayatım. Yağmurlu havalarda dolarken, sıcak havalar buharlaştırıyordu içimde birikmiş sıvıları. Kimse devirmiyordu bardağı. Kimse içemiyordu da birikmişlikleri. İki musluk girişli, bir musluk çıkışlı bir havuz problemi gibiydi biraz da… Hani o havuz hep dolar, biz boş kalsın istedikçe gider boruları tıkanırdı. Musluklar kapanmaz, yağan yağmur durmazdı hiç. Bir inek gelip o havuzun suyunu içmez, yaramaz bir çocuk devirmezdi o bardağı…
Sonrasını düşünmeyi öğretmeden büyüttüler beni. Belki de onlar anlatmak istedi ama ben, kulaklarımı tamamen doldurmuş suyun altında duyamadım kimseyi…
Temel hatlarıyla belirlenmiş bir hayat biçmişlerdi bana. Hem onların istediği robot olmamı, hem de sonradan ekledikleri beyni kullanmamı bekliyorlardı aynı zamanda. Benim, ‘sonra’ları göremedim gibi, onlar da beynin çalışması için gereken kanın, robotumsu yapılarımda kısa devre yapacağı gerçeğini düşünemediler.
22 asırlık bir ömrü tamamlayıp, yeni bir asra adım attığım bir gün; sihirli bir çift el kapattı bütün muslukları. Durgunluğa terk etti beni.
Ağzıma kadar doluydum ben. Artık daha fazla dolmuyordum belki ama, azaltamıyordum da hem hacmi hem özkütlesi fazla olan karışımı içimdeki…
Çok gün, çok hafta, çok ay … Kendi dalgamı yaratmaya çalıştım, bir miktarı kaçsın gitsin benden, aksın kenarlarımdan ve özgür nehirlere karışsın istedim. O kadar rüzgarsız, o kadar iklimsizdi ki atmosferim; kinetik enerjisi tamamen potansiyele dönmüş moleküllerimi, atmayı bırak yerinden bile kıpırdatamadım.
Kamyonlar geçti yanımdan. Uçurtmalar uçtu, gökkuşakları bağladı iki ayrı kutbumu… Belki de hepsi sadece hayal gücümün suya yansımasıydı. Öyle ya da böyle, kısa bir süreliğine de olsa güzel duruyordu renkleri üzerimde.
Zaman geçiyor ve ben biraz daha çamurlaşıyordum. Böcekler ölüyordu içimde. Artık renkler yansıyamaz olmuştu, kırılma indisinin sonsuza yakınsadığı bataklığıma…
Ne zamandı hatırlamıyorum, garip bir dalgalanma hissettim bir an içimde, sona yaklaştığımı düşündüğüm günlerden birinde. Civarımdaki elektrik direklerinden biri, fırtınaya dayanamamış ve bağlanmak için yıllarını harcadığı toprağından kopup içime düşmüştü. Üstelik yalnız da değildi. Kablolarının değdiği ağaçları, arabaları, uçurtmaları, yıldızları toplayıp düşmüştü içime. İşte o an, gökyüzü yeniden ağlamaya başladı. Ağladı, ağladı, ağladı… Hıçkırıkları deprem, burun çekişleri fırtına oldu patlattı yerküreyi. Ve bütün çamuru, ölü her hücreyi sildi attı çürümeye başlamış boşluğumdan.
Bütün o organik ve mekanik kaosu arasında bir ses duyuluyordu “Özgürüm!”, “Ben artık özgürüm!”
Ben artık kırılmış bir bardak, terk edilmiş bir havuz, yeni doğmuş bir bebeğim.
Ben artık, yılların emirlerinden, kurallarından sıyrılmış bir hayat bilgisi kitabıyım.
Ben artık adım atabilen bir çerçeveyim.
Ben artık, Damla’yım!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder